Η θάλασσα αποτελούσε πάντοτε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των κατοίκων των Κοκκινοχωρίων. Εκτός από την αλιεία, προσέφερε και πολύτιμα αγαθά που χρησιμοποιούνταν στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Ένα από αυτά ήταν το φυσικό θαλασσινό αλάτι που σχηματιζόταν στα βραχώδη παράλια του Κάβο Γκρέκο.

Κατά τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες, το θαλασσινό νερό που παγιδευόταν στις φυσικές κοιλότητες των βράχων εξατμιζόταν κάτω από τον έντονο κυπριακό ήλιο, αφήνοντας πίσω του μικρούς λευκούς κρυστάλλους αλατιού. Οι κάτοικοι της περιοχής γνώριζαν καλά αυτά τα σημεία και επισκέπτονταν τα βράχια για να συλλέξουν το πολύτιμο αυτό αγαθό.

Η συλλογή γινόταν με απλά μέσα. Το αλάτι μαζευόταν προσεκτικά με το χέρι και μεταφερόταν στα σπίτια, όπου απλωνόταν σε πανιά ή ρηχά δοχεία για να στεγνώσει καλύτερα. Στη συνέχεια κοσκινιζόταν ή καθαριζόταν από τυχόν μικρά κοχύλια, άμμο και άλλα φυσικά υπολείμματα. Δεν υφίστατο ιδιαίτερη επεξεργασία, καθώς θεωρείτο ένα αγνό προϊόν της θάλασσας έτοιμο για χρήση.

Το αλάτι χρησιμοποιούνταν στη μαγειρική, στην παρασκευή παραδοσιακών εδεσμάτων και κυρίως στη συντήρηση τροφίμων. Οι παλιοί ψαράδες το χρησιμοποιούσαν για το πάστωμα ψαριών, ενώ οι νοικοκυρές για τη διατήρηση ελιών, κάππαρης και άλλων προϊόντων που έπρεπε να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Για τους κατοίκους των Κοκκινοχωρίων, το θαλασσινό αλάτι δεν ήταν απλώς ένα καρύκευμα αλλά μέρος μιας ολόκληρης φιλοσοφίας ζωής, βασισμένης στην αυτάρκεια και στην αξιοποίηση των αγαθών που προσέφερε η φύση. Σήμερα, οι αλμυροί κρύσταλλοι που εξακολουθούν να σχηματίζονται στα βράχια του Κάβο Γκρέκο αποτελούν μια ζωντανή υπενθύμιση των παραδόσεων και της σοφίας των προηγούμενων γενεών.